BIGYAN NIYO NA LANG KAYA AKO?

Image via Pexels

December 4, 2022 1:35 A.M.

Isang buwan na mahigit magmula nang mamatay si Shea, ang pinakamamahal kong aso. Sobra ko siyang miss.

Tuwing umaga, hinahanap ko pa rin ang amoy niya sa tabi ko. Tuwing nagta-trabaho ako, nililingon ko pa rin ang kama ko- nagbabakasakali na nandoon siya at hinihintay akong matapos para makakuha ng halik at yakap.

Para akong mababaliw. Bukod sa nalulungkot ako, araw-araw akong kinakain ng guilt. The day she died, nagsuka siya ng dugo. Maraming dugo, leading up to her death. The first few minutes, nasigawan ko pa siya kasi nagkalat siya sa salas. So I immediately grabbed her and faced her sa may pinto namin. Kung alam ko lang na 'yon na pala 'yung last day niya, sana hindi ko na siya sinigawan. Sising-sisi ako. Kasi dapat pina-feel ko na lang sa kaniya 'yung pagmamahal ko instead na nakaramdam pa siya ng inis sa boses ko.

Also, I feel guilty that I didn't do my best as a furmom. Hindi ako nag-extra effort na alamin 'yung totoong sakit niya. Yes, dinadala ko siya sa vet. And 'yung episode niya ng pagsuka ng dugo was not the first time. Pina-check ko na siya noon pa, pero walang naibigay na definite diagnosis ang doctor. Ang sabi lang, obserbahan. Nagbigay lang ng gamot for vomiting, for reducing tremors, and for gaining energy, but not directly sa sakit niya- kung meron man- since clueless rin 'yung medical professional.

Naiinis ako sa sarili ko kasi hinayaan ko na wala lang naging diagnosis kay Shea. That I didn't move mountains to know more. Hindi ko ibinigay 'yung best ko para ma-pinpoint bakit nangyayari 'yon sa kaniya. Kumbaga nasa isip ko that time, nagawa ko naman 'yung part ko na dalhin siya sa hospital. Natignan naman siya ng doctor kaya, siguro, okay na 'yon. Hindi ko kailangang mag-panic kasi mukhang hindi naman malala 'yung sitwasyon.

I feel guilty for not trying my hardest. Galit na galit ako sa sarili ko. Kaya siguro hirap na hirap akong tanggapin ang pagkawala niya.

Oo, alam kong hindi na siya magtatagal, as I've mentioned in my previous blog na sinabi ng vet, but I did not expect na ganito kaaga talaga. Matatanggap ko pa kung five years. Pero three years? No. Sobrang dami ko pang plano para sa aming dalawa. Anak ko siya. Extension siya ng buhay at pagkatao ko. Kaya ang sakit sakit ng pangyayaring 'to sa akin.

Forty-six days na ang nakalipas pero hindi ko pa rin siya mapakawalan. Lolo ko sa father side, namatay same month as her pero mas masakit pa 'yung pagkawala niya. Even my lola sa father side, namatay rin last month, but I grieve Shea's death more. For me, nothing can top the pain of losing my child.

Sabi nila, mahihirapan daw makatawid 'yung alaga natin sa rainbow bridge kung hindi pa natin sila nile-let go after their passing. Nakakalungot lang kasi hindi ko pa kaya. Gusto ko mang ipilit, pero parang ang unfair naman noon para sa aming dalawa. Kung isu-supress ko 'yung totoong feelings ko, over time, magre-resurface 'yung pain at sasabog ako nang sobra sa mga panahong akala ko ay okay na ako. Ending, mas hahaba 'yung time ng pag-let go ko sa kaniya.

Gusto kong bigyan ng oras ang sarili ko na mag-adjust. Gusto kong iiyak lahat ng luhang kaya kong iiyak. Gusto kong sisihin ang sarili ko hanggang mapagod ako. Gusto kong maramdaman lahat ng sakit. Tipong sa sobrang sakit, gugustuhin ko na siyang sundan.

I want to move on at my own pace while telling her that everything's going to be okay. Na hindi niya ako kailangang intindihin. Na hindi niya kailangang hintayin na maka-move on ako kung gusto na niya talagang tumawid. Kasi I know, in time, babalikan ko na lang 'yung alaala namin nang nakangiti. Na lahat ng guilt, wala na. Na maaalala ko siya isang araw tapos ngingiti na lang ako kasi ang ganda-ganda niya pa rin sa memorya ko kahit crooked 'yung front teeth niya.

Ayon, time. I just need time.

Walang anomang salita ang makaka-justify kung gaano ko siya ka-miss... at kung gaano ko siya kamahal. Binago niya ang buhay ko. I'm very thankful for her existence, kahit maikli lang. Sa kaniya ko natutunan kung paano magmahal ng totoo. 'Yung walang hinihinging kapalit. 'Yung tititigan ko pa lang siya, kuntento na ako. 'Yung tatabi pa lang siya sa akin, masaya na ako. That type of love cannot be replaced. That type of love will stay with me until the day I die.

I believe that she's my soulmate. Naniniwala rin akong hindi sa buhay na ito ang huli naming pagkikita.

I just wanted to add that in this process of grieving, thankful ako na nakilala ko ang SB19, especially Stell. Tinutulungan nila akong pagaanin ang pakiramdam ko sa bawat araw. They are saving me in many ways possible. Their music is my solace. Really.

I believe that Shea was the reason why I was introduced to them. My baby's making sure I give a time of day grooving to WYAT- a short break from all the crying and mourning.

Sana sa 2023, maiwan ko na 'yung mga mapapait na karanasan na ibinigay sa akin ng 2022. Silver lining lang this year ay naging A'tin ako. Pero kahit bigyan pa ako ng sampung bilyon, ayoko nang balikan 'tong taon na 'to. Bigyan niyo na lang kaya ako ng kutsilyo para tapos na, 'di ba?

Sanamawari